[ سوره الشعراء ‹ 26 › : آيات 167 تا 175 ] قالُوا لَئِنْ لَمْ تَنْتَه يا لُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْمُخْرَجِينَ ‹ 067 › قالَ إِنِّي لِعَمَلِكُمْ مِنَ الْقالِينَ ‹ 068 › رَبِّ نَجِّنِي وَأَهْلِي مِمَّا يَعْمَلُونَ ‹ 069 › فَنَجَّيْناه وَأَهْلَه أَجْمَعِينَ ‹ 070 › إِلَّا عَجُوزاً فِي الْغابِرِينَ ‹ 071 ) ثُمَّ دَمَّرْنَا الآخَرِينَ ‹ 072 › وَأَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ ‹ 073 › إِنَّ فِي ذلِكَ لآيَةً وَما كانَ أَكْثَرُهُمْ مُؤْمِنِينَ ‹ 074 › وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ‹ 075 › ترجمه : 167 - گفتند : اى لوط اگر از اين سخنان خوددارى نكنى از اخراج شوندگان خواهى بود . 168 - گفت : من ( به هر حال ) دشمن اعمال شما هستم . 169 - پروردگارا ! من و خاندانم را از آنچه اينها انجام ميدهند رهايى بخش . 170 - ما او و خاندانش را همگى نجات داديم . 171 - جز پير زنى كه در ميان آن گروه باقى ماند .